Karima nire egun grisak alaitzen dituen neskatxa da. Orain dela bi urte ezagutu nuen, gidabaimenaren azterketa teorikoa nirekin batera egin zuelako. Egia esan, oso klase gutxitara joan nintzen eta autoeskolan ez nuen inoiz ikusi. Biok azterketa eredu berdina egin behar izan genuen, eta horrek eman zigun elkarrekin berba egiteko aukera.

Egia esan, horixe izan da elkarrekin benetan hitz egin dugun aldi bakarra. Beste birritan elkartrukatu ditugu berba pare bat edo, garrantzi handirik izan ez dutenak. Unibertsitaterako aurre-matrikula egin genuen eguna, horietako bat izan zen. Medikuntza ikasi nahi nuen, baina nota altuegia eskatzen zuten. Horregatik, beste karrera bat hautatu nuen. Gizarte eta Komunikazio Zientzietako Fakultateko bat. Karimak Arte Ederrak ikasiko zituen Unibertsitate berean. Beraz, elkar ikusteko aukera izango genuela pentsatu nuen. Honek alaitu ninduen, karreraren berri txarra jaso eta gero.

Orain, egunero bera ikustearen esperantza daukat, campusean edonon. Askotan ere, bere fakultatera hurbiltzen naiz. Elkar agurtu eta aurrera jarraitzen dugu, baina nire bihotzaren taupadak nabari daitezke nire bularretik kanpo.