Askorentzako 77-a ez dauka berezko esanahirik. Zenbaki kapikua soil bat, besterik ez. Baina kaleko musikaz jantzita dagoen norbaiteri galdetuz gero, zalantza izpirik gabe historiako urte garrantzitsuenetariko bat dala esango digu. Izan ere, urte horretan PUNK-a jaio zen eta 30 urte bete ditu jadanik.

Gu baino helduagoak direnen oroitzapenak eta telebistan botatzen dituzten dokumental eskasak erabili ditugu geure buruan orduko egoeraren irudia eraikitzeko. Orain unibertsitatean 30 urte hauek ozpatzeko dokumental eta aurkezpen maratoia antolatu dute. Azaroaren 8an hasi eta abenduaren 19ra arte iraungo du, beraz, aste bakoitzean ekitaldiren bat ikusteko aukera luzatu da.

Guztiok izan dugu beti izkutuko Punk izaera. Gaur egun, lehen zana baino askoz gehiago zabaldu da. Moda bat bihurtu dela esan daiteke, behintzat janzkerari dagokionez. Agian orduan ere moda ere bazen, baina zail egiten zaigu benetako Punk ispiritua imaginatzea gaur egun: gizartearekiko nazka, axolagabekeria, erabateko askatasuna... Garai onak izango ziren horiek, non belarritako ta botak jantziz gero mundua aurretik eramateko gai zinela sentitzen zenuen.

Pasadan eguaztenean zortzi t'erditan, unibertsitateko polikiroldegira hurbildu nintzen lehenengo eskola hasi aurretik. Klaseko lagunekin futbito txapelketan izena eman genuen orain dela bi aste eta neurketen daten berri izateko joan nintzen klasekide batekin. Baina ezustea hartu genuen unibertsitatea eta kiroldegiaren artean zubirik ez zegoela ikustean. Berriz buelta osoa eman eta autoak sahiestuz errepidea gurutzatu genuen.

Ordu batzuk geroago, klasean irakasle batek gertatutakoaz berri eman zigun. Dirudienez martitzenean arratsaldean, kamioi batek zubia bota egin zuen atzeko atoiarekin. Ez zen zauriturik izan zorionez eta aste honetan zubia bere leukuan berriz jarriko dute. Bitartean gimnasiora joan gure dutenak istripua gertatu zen tokia inguratu beharko dute.

Lehen sarrera irakurri baino lehen, oraindik norbait irakurtzen jarraitu nahi badu, uste dut beharrezkoa dela nire buruaz zeozer azaltzea. Gaur egun, ezinbestekoa dugu jakitea zer irakurtzen dugun. Batez ere, internet mundu birtual honetan, edonork publikatzeko erraztasun handia daukalako. Hobe, zeuek edo zeuk izatea honetan lehen adjektiboak ipintzen dituena, horregatik, nire burua deskribatu baino, nire gaurko egoera kontatuko dizuet labur-labur:

Leioako Unibertsitateko ikaslea naizenez, egunero autobusez edo metro eta autobusez igotzen naiz bertara. Askotan luzeegia dirudi bidaia, batez ere jendez gainezka doanean autobusa. Horregatik, batzutan nahiago dut metroz heldu Leioara eta BUSa hartu gero berton. Bidaiaren tartean jende bitxia topàtzen dut egunez egun, beraz, batzutan kontu hauetaz mintzatuko naiz ere.