Aparteko eguna izan zen urriaren 14-a. Aurkezpenekin hara eta hona ibili naizenez gero, ez dut orain arte domeka hartan gertatutrakoari buruz ezer idatzi. Baina jada garaia zen Mundakako Billabong Pro-ari buruz berba egiteko, are gehiago bertara hurbiltzeko aukera izan nuelako orain dela astebete.

Durangoko gauetako haize hotza gure aurpegitan gogor jotzen bazuen ere, bero ziren gure erraiak. Gitarra zahar baten lehen akordean entzutean berotu zitzaizkigun zainak. Musikarien erloju atzeratuetan, hasteko ordua markatzen zuten orratzek. Puntualtasunak ez zuen inporta gau hartan.

Eguerdiko 12:00etan klase genuen. Baina Unibertsitateko Kultura programak, piperra egiteko aukera paregabea eskaini zigun Asteazkenean: Kepa Junkeraren debaldeko kontzertua. Barkamena eskatu behar diot, edo EHUko kultura sailak eskatu beharko lioke, ordu horretan klase zuten irakasle denei. Ez bakarrik euren klaseetara hurbildu ez ziren ikasleongatik, baizik eta kontzertura joateko irrikan zeuden eta klase ematen geratu behar zirenei ere.

Karima nire egun grisak alaitzen dituen neskatxa da. Orain dela bi urte ezagutu nuen, gidabaimenaren azterketa teorikoa nirekin batera egin zuelako. Egia esan, oso klase gutxitara joan nintzen eta autoeskolan ez nuen inoiz ikusi. Biok azterketa eredu berdina egin behar izan genuen, eta horrek eman zigun elkarrekin berba egiteko aukera.

Egia esan, horixe izan da elkarrekin benetan hitz egin dugun aldi bakarra. Beste birritan elkartrukatu ditugu berba pare bat edo, garrantzi handirik izan ez dutenak. Unibertsitaterako aurre-matrikula egin genuen eguna, horietako bat izan zen. Medikuntza ikasi nahi nuen, baina nota altuegia eskatzen zuten. Horregatik, beste karrera bat hautatu nuen. Gizarte eta Komunikazio Zientzietako Fakultateko bat. Karimak Arte Ederrak ikasiko zituen Unibertsitate berean. Beraz, elkar ikusteko aukera izango genuela pentsatu nuen. Honek alaitu ninduen, karreraren berri txarra jaso eta gero.

Orain, egunero bera ikustearen esperantza daukat, campusean edonon. Askotan ere, bere fakultatera hurbiltzen naiz. Elkar agurtu eta aurrera jarraitzen dugu, baina nire bihotzaren taupadak nabari daitezke nire bularretik kanpo.

Ez dauka esanahi jakinik, behintzat nik ezagutzen ditudan hizkuntzetan. Bat-batean asmatu genuen talderako izen xelebre hau. Entsegu bateko ohiko deskantsuan, gutako norbaitek hitz arraro hau bota zuen. Erabat eragin izan zuen izen horrek gure musikan, nire ustez behintzat. 

Nahiko talde kuriosoa da gurea. Musika estiloa definitzea zaila litzateke, baita musikaririk adituenentzat ere. Helburu bakarra musika egiten ondo pasatzea da. Gure letretan gauza asko kontatzen ditugu, gai eta istorio desberdinak jorratzea gustoko dugu. Halere, hitzetan baino, melodietan oinarritzen gara, gure mezu propioa eraikiz.

Orain dela zazpi hilabete batu ginen herriko lagunok, hobby bezala hasi eta pixkanaka-pixkanaka gero eta interes handiagoa piztu zaigu. Asko gelditzen zaigu oraindik ikasteko baina agerian dago jendeak aurrera segitzea nahi duela.

Gure helburua, datorren astetan abestitxoren bat grabatu eta ingurutik zabaltzea da. Ea denborarik daukagun, eta hementxe eskegitzen dugun zeozer, zeuek entzun dezazuen.

Lehen sarrera irakurri baino lehen, oraindik norbait irakurtzen jarraitu nahi badu, uste dut beharrezkoa dela nire buruaz zeozer azaltzea. Gaur egun, ezinbestekoa dugu jakitea zer irakurtzen dugun. Batez ere, internet mundu birtual honetan, edonork publikatzeko erraztasun handia daukalako. Hobe, zeuek edo zeuk izatea honetan lehen adjektiboak ipintzen dituena, horregatik, nire burua deskribatu baino, nire gaurko egoera kontatuko dizuet labur-labur:

Leioako Unibertsitateko ikaslea naizenez, egunero autobusez edo metro eta autobusez igotzen naiz bertara. Askotan luzeegia dirudi bidaia, batez ere jendez gainezka doanean autobusa. Horregatik, batzutan nahiago dut metroz heldu Leioara eta BUSa hartu gero berton. Bidaiaren tartean jende bitxia topàtzen dut egunez egun, beraz, batzutan kontu hauetaz mintzatuko naiz ere.

Ieup! Beno ba... Neu Pontxo "Pelos" naiz. 19 urteko tipo normala, nire ustez. Aimarrek eta Mikelek eskatu didate Blog honetan nire bizitzan ematen direnei buruz lerro batzuk idaztea astero. Euren ustez nire eguneroko istorioak interesgarriak izan daitezke. Egia da nahiko gauza xelebreak topa ditzakedala edonoiz eta edonon, eta haiei kontatzen dizkiedanean, beti animatzen naute egunkari batetan idaztera, edo nire bizitzaren inguruan liburuxka bat egitera. Orain, aukera hori daukadala, ez dut galduko. Nire barruko sentipenak, eguneroko kontuak, gorroto eta amodio istorioak... horiek denak topatuko dituzue Blog honetan. Nire burua ezagutzera eman baino gehiago, orain arte giltzapean gorde ditudan paranoia denak plazaratu nahiko nituzke hemen. Baina Blogak eta teknologia berri hauek denak, egunez-egun berritzen doazen horiek, ez dute horretarako denborarik. Horregaitik, saiatuko naiz saltsan dauden gaietan zentratzen, nire ikuspuntu eta, nire ustez ukaezina den, iritzia alde batera utzi barik.